bakınca görmüş mü oluyoruz?
Arjantinli ünlü golfçü Robert Vincenzo yine bir ödül kazanmış,
ödülünü alıp kameralara poz vermiş.
Ardından klubüne uğramış, eşyalarını toplayıp otoparktaki
arabasının yanına doğru yürümüş.
O sırada yanına bir kadın yaklaşmış.
Vincenzo´yu kutladıktan sonra ona küçük bir bebeğini olduğunu,
bebeğin çok hastalandığını ve hastane masraflarını karşılayamadığını
onun her gün biraz daha ölüme yaklaştığını anlatmış, bir çırpıda.
Kadının anlattıkları Vincenzo´yu çok etkilemiş.
Hemen çek defterini çıkarmış ve turnuvadan kazandığı paranın
bir bölümünü yazıp imzalamış.
Çeki kadına uzatmış.
O sırada kadına "umarım bebeğinin iyi günleri için harcarsın" demiş.
Ertesi hafta Vincenzo klupte öğle yemeğini yerken
Golf derneği´nin bir üyesi yanına yaklaşmış ve
"otoparktaki çocuklar, geçen hafta siz turnuvayı kazandığınız gün
bir kadının yanınıza yaklaştığını ve sizinle konuştuğunu söylediler" demiş.
"Evet" demiş Vincenzo, "bunun nesi garip ?".
"Garip değil tabi ki" demiş adam,
" ama size bir haberim var o kadın bir sahtekarmış.
Sizin gibi zengin kişilere yaklaşıp hasta bir bebeği olduğunu söyleyip
para koparırmış. Korkarım sizden de koparmış."
Vincenzo şaşkınlıkla " yani ölümü beklenen bir bebek yok mu ?" demiş.
"Yok" demiş adam.
"İşte bu hafta duyduğum en iyi haber" demiş Vincenzo...
İşte buna bakış açısı farkı diyoruz.
Kimi parasını kaybettiğine üzülür ama kimi de Vincenzo gibi
ölümü bekleyen bir bebek olmamasına sevinir.
Aynı pencereden dışarı bakan iki kişiden biri sokaktaki çamuru,
diğeri gökyüzündeki yıldızları görebilir.
Seçim bakanın gözlerine değil kafasının içindekilere aittir ...
