herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz







" doğu’da bir köy gördüm
dağların arasında,
öyle mahzun, çaresiz,
kalakalmış
çıplak kavakları bile
hüzünlü kalemler gibi
kara saplanmış
köyün ortasında bir okul
ve tezek sobasıyla ısınmaya çalışan çocuklar
bir bıcırık kız,
yanında bir karamuk oğlan
buz gibi elleri
ama gözleri ahu,
gözleri ceylan
adın ne dedim kıza
dedi: benim adım türkan
oğlan ekledi : benimki de saylan
dedim;
dayan yüreğim dayan
madem ki bu çocuklar türkan
madem ki bu çocuklar saylan
gelecek onlarındır,
gerisi yalan
değişir bu düzen
döner bu devran ... "



Z.Livaneli